SwammieDaan Stoft tot nadenken

Een warm hart in 2004, dan komt het met de rest ook wel goed...!

Ik ga het niet doen. Niet meedoen. Niet terugkijken. Geen balans van het afgelopen jaar opmaken.

Het is namelijk helemaal niet interessant om te lezen dat ik op 19 januari stopte met roken, daar helemaal geen moeite mee had, totdat eind juni het feest der feesten wederom gevierd moest worden.

Maakt het U wat uit, dat, na 3 jaar fusiegesprekken, 2 lokale omroepen bijna gingen fuseren?. Maar dat het op de valreep (terecht) toch niet doorging?
En maakt het wat uit, dat ik dit jaar heb gevochten om een goede lokale omroep neer te zetten? En dat ik daarbij heb gemerkt dat, wie zijn nek boven het maaiveld uitsteekt, gemakkelijk neergemaaid wordt?En dat mensen niet zeggen wat ze denken? Dat het gemakkelijker is de kop in het zand te steken? Dat men uiteindelijk alleen uit eigenbelang handeld? En dat ik daarom heel diep ben gegaan, maar er veel van heb geleerd?

Zit U te wachten op het feit dat ik trots ben op de jongens van Twickelstad FM Plus, die nu commercieel zijn gegaan?

Wilt U lezen dat dit jaar een voor mij bijzonder iemand mij heeft leren luisteren, schrijven, kijken, nadenken door vele indringende, harde, verdrietige, diepzinnige en onzinnige gesprekken? Vriendschappen erbij kreeg, vrienden verloor? Mooie mensen heb ontmoet? Akelige mensen? Onverwachte mooie momenten kado kreeg?
Maakt het voor U verschil, dat ik dit jaar voor het eerst echt naar mezelf heb leren luisteren? En daar ook naar heb leren handelen? Warmte heb gekregen? Gegeven?

Zat U erop te wachten, dat ik dit jaar een web/lifelog startte? En dat ik me stoor aan het feit dat het erop neer komt te lezen en dan pas gelezen te worden? Dat er vaak niet de moeite genomen wordt teksten echt te lezen? Dat lifelogs vaak vluchtig worden bekeken, op zoek naar de volgende (om zelf weer lezers te scoren?). Dat het erop aan komt te linken en gelinkt te worden (of je nu aanspreekt of niet)?Dat ik me in die korte tijd dat ik openbaar log verbaas over de "strijd" die ik op vele sites aantref. Dat ik link wie ik graag lees, dat U me vooral niet moet blijven lezen, wanneer mijn log niet bij Uw leesvoer aansluit?

En waarschijnlijk zit U ook niet te wachten, op een volgende log waarin ik vooral niet ga schrijven over mijn goede voornemens voor 2004.....

Nou dan! Dan kijk ik toch gewoon niet terug en vooruit?

Ik
mis
je

Het gevoel van water in je handen. Het blijft liggen als de handen geopend blijven, met een klein, zorgvuldig gemaakt kuiltje in de palm. Maar wèg is alles als je je handen stevig dichtknijpt. Zo is het leven. Soms knijp ik hard. Te hard. Maar soms zijn daar dan ook vrienden die me laten zien waar ik meer water kan halen of hoe ik mijn handen moet houden. Met zulke vrienden moet ik m'n handen dichtknijpen.

Waar halen mijn verweekte hersencellen de gore lef vandaan om juist tijdens mijn slaap te duelleren met de meest prachtige volzinnen, waarbij ik me in deze stuurloze toestand verrassend goed voel tussen alle literair verantwoorde gedachten. Alsof deze thuiswedstrijd slechts een kwestie van tijd is, gewonnen te worden. Alsof mijn hoofd zwaar bezwangerd wacht op het moment, waarop teksten uitgebraakt kunnen worden. Bij het ontwaken een warme gloed tussen hoofd en hart, vol belofte, vol verlangen. Maar als echter het volle verstand weer ongemerkt bezit heeft genomen van het brein, blijken de mooie volzinnen slechts door elkaar gegooide letters, met een vaag weten dat het ooit als een klok heeft geklonken. Onmogelijk samen te binden.......

Ruzie.

"Vuile, vieze, homosexuele TRUT!"

Uuuhhh.....

Zij vond zichzelf niet goed genoeg. Hij hield simpelweg van haar.

'Je krijgt bij mij geen voet aan wal', zei zij. 'Ik heb m'n voet al tussen de deur', antwoordde hij.
'Ik heb verborgen gebreken', vond zij. 'Dat maakt spannend', bedacht hij.
'Ik ben je kat in de zak', miauwde zij. 'Kan me geen zak schelen', blafte hij terug.
'Ik geloof nooit dat het goed kan gaan', zei zij. 'Ik geloof in jou', lachte hij.
'Ik heb een verleden', riep zij. 'Met mij een toekomst', beloofde hij.
'Ik.......'. Maar toen werd het stil. Het was simpelweg goed.

Járen in de automatisering gewerkt. Maar dat is dan ook al járen geleden. Een beetje pjoetermens weet dat je al tot de prehistorie hoort, wanneer je er een jaartje tussenuit bent geweest. In míjn tijd was het compjoeteren met rooksignalen en postduiven (Kent U ze nog, de IBM Displaywrite? Die grote zwarte, slappe diskettes, ponsplaatjes?). Vanaf begin kerst loopt mijn blog steeds vast, commentaarveld, archief, pingen, metertje en ander opleukmateriaal werken niet. En ik? Ik haal mijn handen nog maar eens door het haar. Vroeger wás ik het Informatie Centrum, nu weet ik niet eens bij wie ik te rade zou moeten gaan. Dan druk ik nog maar eens op refresh en ploeter door...

Stram stond hij op. Het was zaak een slaapplaats voor de nacht te zoeken. Te koud, te nat. Wat wankel op de benen liep hij doelloos door de stad. Hij verfoeide deze dagen. Overal lichtjes, achter elk raam uiterst gelukkige plastic gezinnen, verwoede pogingen doende er vooral een vreetzame kerst van te maken. Vooral die lichtjes. Die lichtjes maakten hem kwaad. Ze straalden te veel, te vrolijk. Te warm ook. De namaak families kon hij wel aanzien. Hij wist hoe het echte leven was. Ook bij deze mensen. Zeker bij deze mensen. Daar, waar nog de klucht van het leven werd opgevoerd. Hij wist wel beter. Hij behoorde tot die enkele gelukkige die vrouw en kinderen achter zich had gelaten. Niet met lege handen. Nee, boordevol schulden. Hij had het goed geregeld. Maar dat was vroeger, in een vorig leven. Een ander leven.

Hij schuifelde verder. Hij voelde geen kou, niet het verdriet van vroeger. Wrang bedacht hij dat het meisje met de zwavelstokjes uit het sprookje dat hij vroeger zo vaak had voorgelezen, het beter had dan hij. Zij ging tenminste dood. Voor hem zat er niets anders op dan zijn tijd slechts af te wachten. Zacht mompelend vroeg hij zich af of er nog wel een hart zat in deze zwerver. Het voelde goed, zo zonder hart. Geen pijn, hoewel hij soms werd opgeschrikt door een stenen klomp, zwaar kloppend op de plaats waar zijn hart vroeger had gezeten. Zoals nu. De aanblik van de vrolijk versierde ramen, de opgetuigde dennenbomen maakten dat de klomp zwaarder begon te wegen. Hij probeerde het te negeren.

Het leger. Daar moest hij de nacht maar doorbrengen. Hij had een hekel aan het Leger. Lieve vrijwilligers, zonder vragen, altijd bereidwillig. Dat kwam door God, was hem eens ingefluisterd. God ja, dacht hij, Groot, Onbenullig en Dom. En dan doelde hij op de grote schare schapen die het waanbeeld van een ooit verzonnen creatuur naliep. Maar een slaapplaats, eten en schone kleren wogen deze dagen ruimschoots op tegen de kruiperige houding van de heilsoldaten.

Hij werkte zich door een haag van schijnheiligheid richting tafel en ging stilletjes zitten. Niet praten nu. Vooral niet praten. Zijn zorgvuldig uitgedachte tactiek leek ook nu te werken. Niets ziend staarde hij naar een denkbeeldige vlek op de plankenvloer, onderwijl zijn omgeving scherp in de gaten houdend. Hem zouden ze niet te pakken krijgen. Hem niet. Ineens voelde hij een hand op zijn schouder. Zonder iets te zeggen werd een klein kaarsje voor zijn bord gezet. De hand bleef rusten op zijn rug. Hij moest nu wel opkijken. Zalig kerstfeest, Mijnheer, sprak een zachte stem. Het was jaren geleden dat hij met Mijnheer aangesproken werd.De klomp in zijn lijf begon ongewild te schokken. Verrassend fel trok een vlammende scheut door zijn lichaam. Vlak voor hij weggleed prevelde hij met een glimlach om zijn van pijn vertrokken mond “zwavelstokjes”.

Hij was wakker geworden in het ziekenhuis. Witte, steriele omgeving, waarin zijn groezeligheid des te schrijnender duidelijk was. Niets ernstig, hadden de doktoren gezegd. Zijn hart was wat van slag. Schamperend had hij gevraagd of er überhaupt een hart had gezeten. Nu lag hij daar. Alleen. Altijd alleen. Vreemd, ineens was alleen zijn geen bevrijding, maar was het omgeslagen in eenzaamheid. Het was stil in de gangen, in de verte hoorde hij de zusters zacht praten. De lichten gedimd, om de kerstsfeer ook bij de patienten te brengen.

Ineens stond hij resoluut op. Wat deed hij hier nog langer. Aan hem was niets te redden. De conclusie dat hij toch een hart had, was al erg genoeg. Vergeten wou hij, dit was niet de kerst zoals hij het de laatste jaren had doorgebracht. Of beter, niet had doorgebracht. Voor hem waren alle dagen hetzelfde.Hij greep zijn sjofele jas van de stoel en glipte de gang op. Niemand zou hem tegenhouden. Niemand kón hem tegenhouden. Schichtig liep hij door de verlaten gangen.

Plotseling hoorde hij zacht, maar onmiskenbaar een helder stemmetje. Het leek te zingen, klonk als een engel in de stilte. Als kristal. Even bonkte de klomp in zijn lijf. Als getrokken liep hij richting de zingende engel. Het geluid bleef zacht, maar klonk zo zuiver. De engel zong over een hemel die open ging, middenin een winternacht. Hij schrok toen hij de deur open deed. Daar, in dat grote, witte bed, lag een kleine jongen. Wit smoeltje en grote, holle ogen. Rode konen en apparatuur. Veel apparatuur. Maar met ogen die straalden. Vertwijfeld zonk hij langzaam neer op de stoel naast het bed van kleine engel. Deze pakte zijn hand en lachte. Zijn kleine handje in de grote, ruwe hand. Hij schrok van zichzelf, toen hij plotseling met bevende maar krachtige stem begon te vertellen. “Er was eens een arm meisje dat zwavelstokjes moest verkopen......”

Het is nu 10 jaar geleden, dat we pappa naar zijn laatste rustplaats vergezelden. De 19 dagen dat hij ziek was regende het (in ons geheugen) onophoudelijk. Daar, op dat kerkhof, scheen ineens de zon. Nu, 10 jaar later, kreeg ik de dagboeken van mamma, waarin zij haar grote verdriet neerschreef, een plaatsje probeerde te geven. Nu, zo vlak voor kerst, lees ik, huil ik en heb ik pappa weer even heel dichtbij. Daarom in de herhaling.

19 dagen

We stonden aan zijn bed. De artsen gaven weinig hoop. En het ging ook maar niet beter. Complicaties. Geen contact. We pakten zijn ene hand, waarmee hij nog kon voelen. Hopend dat hij besefte dat we er waren.

Bange dagen tussen hoop en vrees. Bekende en afgezaagde zin, maar ineens vol van betekenis. Uren ging het goed, uren ging het slecht. We lazen de kaarten voor, praatten met elkaar (alsof we niet middenin een rampgebied zaten), dronken koffie, staarden uit het raam en stonden aan zijn bed.

De artsen gaven weinig hoop. Toch had de verpleging hem op een goede dag (voor mij kwade) aangekleed (overhemd veel te groot). Daar zat hij dan, vastgesnoerd in een rolstoel, zijn goede hand klauwde over het vastgeschroefde blad. Het schrift met wat gekladder standaard geopend binnen handbereik (maar niet bij machte het te pakken). In de hoop dat hij iets zinnigs zou schrijven. Een teken van leven. Voor mij ging hij die dag dood.

Toch zakte hij steeds verder weg. Geen contact, geen hoop. Wel lijden. En stiekem hoopte ik dat hij dood zou gaan (nooit geweten, dat je zoiets kon wensen). Soms lag hij daar, stralende glimlach, knikkend naar elke bekende (herkent hij ze, herkènt hij ze?) en elke onbekende (hartverscheurend). Soms lag hij daar, wezenloos starend, holle ogen, angst.

De laatste dag. Een lijdensweg. Vreselijk benauwd, zwaar ademend door alle gangen heen, tot in de recreatieruimte, op de parkeerplaats. Overal achtervolgde, weergalmde het verstikkende geluid van een vechtende man.

En ik, ik zat aan zijn bed. Ineens keek hij me recht aan, heldere blik. Onze ogen vingen elkaar en we keken samen voorbij de wereld. Hardop of onuitgesproken zei ik hem dat het goed was te gaan. De dokters gaven geen hoop. Er rolde een traan bij hem. Bij mij vele.

Met z'n allen stonden we aan zijn bed. In een kring, vol warmte, vol liefde. Geen gezwoeg meer. Slechts af en toe een lichte ademstroom. Wij liepen mee. Mee tot aan een grens. We mòchten mee, wat een voorrecht! De dood (waar we zo bang voor waren) was prachtig.

Dag pap!

You build it up and tear it down,
there's no reason to follow you.
You left the song without a sound,
you left the story I made for you.
Softly angels bow and cry in the stillness of the night.

Never is a long time - goodbye.
No answers for the asking.
It's a long time - goodbye.
No mercy for the aching.
It's a long time - oh I see no light on the forsaken.
Never is a long time - goodbye.
Let's spend the night when this dream has come to an end.

Sometimes you laugh,
sometimes you cry, and yes,
I've cried over you.
You've left me blind in paradise.
You've left me hungering for the touch of you.
Snow white angels run and hide in the blackness of the night.

Never is a long time...

(Roxette)

(.....)De zon doet verwoede pogingen mij uit het doorwoelde bed te krijgen. Echter vergeefs. Ik wil hier blijven liggen. Blijven liggen, starend door het open gordijn, de vitrage zachtjes wuivend in de wind. Ik wil hier blijven liggen tot ik dood ga. Gewoon, in alle eenzaamheid, gelukzalig voelen hoe het leven langzaam wegvloeit. Maar wachten duurt lang. Verdomd lang. En ik moet ook nodig plassen. Het enige wat uit mij weg kan vloeien op dit moment. Ik wil mijn leven aan mij voorbij zien trekken. Voelen trekken. Hier. In al mijn eenzaamheid, waar ik stiekem een beetje blijig van word. Hoe goed ik ook mijn best doe, de milde terugblik - zo vlak voor mijn beoogde sterven - wil maar niet komen. Ik word zo onderhand een beetje kwaad op mezelf. Zo schiet het niet op! Haast krijg ik om mijn gedachten te laten lopen. Maar ondertussen voel ik wel hoe ik iets anders laat lopen. Althans, bijna.(.....)

Wa isse Pappa? Pappa is naar de bank! Doetie da? Pappa is centjes halen.

Uurtje later: Pappa isse venstebank, centjes vedienen.........

De maand december staat voor veel mensen in het teken van kadootjes geven en krijgen. Het kan niet op, al roept een ieder dat het zoveel slechter gaat. Vorig jaar besteedde Nederland alleen al ruim 307 miljoen euro aan het online shoppen voor kerst (7,6 miljard euro in Europa!!!). De kerstgedachte wordt ruim in onze knip bemeten.

Maar denkt U wel eens na over die mensen, die in een hele andere situatie zitten? Zouden we daar ook niet een klein beetje kerstgedachte naar toe kunnen doen? Persoonlijk vind ik dat we het jaar rond iets voor de goede doelen moeten betekenen, maar in deze maand van extreme kado's kunnen we daar best even extra bij stil staan.

Het hoeft niet groots. Koop voor de kinderen voor de kerst eens een grote beer bij Marca. De volledige opbrengst van deze beer (€ 7,99) gaat naar Stichting Doe een Wens. Deze Stichting vervult de "liefste" wens van kinderen tussen de drie en achttien jaar met een onzekere toekomst, een levensbedreigende ziekte. Een prachtige aktie! Ikzelf heb inmiddels 4 beren gekocht en als kado weggegeven. Ook aan volwassenen!

Als je vlak voor kerst als 25-jarige samen met je 27-jarige kameraad een ongeluk krijgt, jij reed en hebt nagenoeg geen schrammetje, je vriend is dood. Wat is dan kerst.

Als je vlak voor kerst je 25-jarige zoon thuiskrijgt, voor zijn leven getekend, vol verdriet, vol schuldgevoel. Wat is dan kerst.

Als je vlak voor kerst je 27-jarige zoon begraaft, wát is dan kerst......

Kerst of geen kerst, God keek kennelijk weer even de andere kant op....

See me
Contact me
Picture me
Date me
Write me
Invite me
Feel me
Miss me
Enjoy me
Forgive me
Touch me
Love me
Taste me
Hear me
Call me
Dare me
Motivate me
Ask me
Tease me
Spoil me
Love me
Fancy me
Eat me
Bite me
Kiss me
Try me
Seduce me
Smell me
Surprise me
Notice me
Remember me

(knip)...Werd vanmorgen wakker in mijn eigen oude kamertje. Slechts enkele tellen kijk ik verwonderd rond. Vaal verschoten posters van Take That aan de muur, een Barbie met verknipte haren in de vensterbank. Hoe kom ik hier in godsnaam terecht. In een flits herinner ik het me. Mijn koffiekopjes. MIJN koffiekopjes! En alles wat hij daarnaast heeft laten sneuvelen. De Zak. Het zal zoals altijd wel weer aan mij gelegen hebben. Het was een ruzie zoals zovele. Echter - en met dat besef kwamen de tranen -dit keer was het heftiger. In gedachte maakte ik snel een lijstje van alles wat hij me naar mijn hoofd geslingerd had. Letterlijk. De lamp, servies, mijn koffiekopjes, de vaas van oma.... En daarnaast geestelijk. Ook geestelijk heb ik veel om mijn oren gekregen. De Zak. Ik wist het. Het zal altijd wel aan mij liggen. Hij kan het krijgen hoor! Precies zoals hij het hebben wil. Het zál aan mij liggen. Tranen dringen zich wederom aan mij op. Verdomme. Ik wil niet huilen. Ik ben niet zielig. Tenminste, wil niet zielig gevonden worden. Ik constateer in al mijn verdriet dat de poster van Take That in de linkeronderhoek wat loslaat van de muur. Damn! Bij de les blijven, ik wil nu even verdrinken in mijn verdriet. Blij dat ik weer thuis ben. Hoewel, wat is thuis op dit moment. Ik weet het niet meer...(knip)

O zou ik U nog eenmaal mogen smaken, de zachte lippen als een lichte bries mogen beroeren. Smakend naar de honingzoete dauw op geel verdorrend gras, het najaar reeds in een straffe pas naderbij komend. Zacht knisperend blad (de oren gespitst om het te horen) verpulverd onder tedere lijven. O zou ik nog eenmaal mogen zien, het wijdse uitzicht, nimmer veranderend, slechts door de verglijdende dagen stilletjes omgetoverd door de seizoenen. De geur van verse hars, sijpelend uit verse wonden, gelikt door ons smachtend samenzijn. Treurende bomen kreunen langzaam hun lied, waarvan slechts zij die horen de samenzang zachtjes meeneuriën. Ik denk aan U, mijn minne, mijn levensbron, mijn harteklop. De herfst heeft ingezet....

Don't let today's disappointments cast a shadow on tomorrow's dreams.

Als de nacht invalt en ik me veilig weet, worden opnieuw de scherpe kantjes geslepen. De waan dat de duisternis, de leegte, juist de scherpe randen wegneemt, omarmt me in m'n slaap. De geteisterde ziel, uitputtende gedachten als een kleed afleggen. Maar slechts een adempauze wordt gegunt. Bij het ontwaken opnieuw de messcherpe gedachten, klaar om de strijd aan te gaan. Waar is het licht dat mij doet zien. Juist in het nachtelijk zwart worden lijnen scherper, duidelijker. Terwijl het daglicht de kleur van mijn hart doet verbleken....

.....maar ik denk steeds aan Jos, mijn neef, die daar nu zit.....

Soms zijn het de meest gewone dingen. Normaal gesproken onopgemerkt in de vluchtigheid van alledag. Maar dan ineens! Ineens draait de wereld wat langzamer, zodat je de kans krijgt daagse beslommeringen op te merken als kleine bijzondere geschenken.

Onze jongste zoon is 6. Kleine, gewone, bijzondere vlinder die een moeilijke start had. Waar we veel zorgen om hebben gehad. Samen in de supermarkt. Hardop vraag ik me af of er nog toiletpapier is. Waarop vlinder met een serieus snoetje vertelt dat in de voorraadkast nog zó'n groot pak staat (met zijn handjes de grootte uitbeeldend), met "onderin nog een hele onderkant" en daar 4 bovenop (die staan een beetje wiebel-wabbel, mam) en daarop nog 2! Z'n handjes vormen in de lucht de denkbeeldige toren van rolletjes. Ik verbaas me. Verbaas me over het feit dat hij het überhaupt weet, en ben ontroerd door zijn breedvoerig en serieus vertellen. Thuisgekomen klopt het precies.

Ineens raakt het leven me. En vraag me af of ik een sentimentele, labiele gek aan het worden ben, of dat ik me langzaam weer openstel voor de wondere wereld....

Denk iets goeds
en denk iets lekkers
denk iets geks
of nog iets gekkers

Denk iets aardigs
denk iets liefs
maar hoe dan ook...
iets positiefs

Ik heb Fibromyalgie. Een vorm van spierreuma. Omdat Geraniums niets voor mij zijn en ik er na 6 jaar aan toe ben de ziekte uit te dagen, ging ik mee op jacht!

Een goede voorbereiding is het halve werk. Thermo onderkleding, skisokken, en volle bepakking aan buitenkleding moest de kou op mijn spieren weren. Prachtig weer, gisteren en daar ging het heen, in de vroege ochtend struinend door bossen en velden. 8 Driften, waarin voor de jagers duidelijke regels werden gesteld wat wel en niet geschoten mocht worden. Zo werden fazantenhennen met rust gelaten (zij leggen immers de eieren, zorgen voor het nageslacht). Volop hanen, dus daarop mocht de loop gericht worden. Voor de middag mochten de hazen het spreekwoordelijk hazenpad kiezen.

Ik ben inmiddels een ster om wat te "prutsen in de marge", zodat ik mezelf ongezien kan ontzien. Zo ging ik eerder mee terug naar de hut om broodjes te smeren (bij aankomst waren ze klaar, dus lekker in een stoel gekropen), liep ik over een strook maisland in plaats van door het bos, wilde ik een drift ook graag meemaken door de ogen van de jager (die immers niet lopen) en hoefde ik even niet door het bos te worstelen.

Ik was nog nooit eerder meegeweest op jacht en weet dat er velen onder U zijn met een vooropgezette mening. Er wordt echter gejaagd met veel respect voor de natuur, de met beleid geschoten dieren hebben een prachtig vrij leven gehad. Dat kan het stukje vlees op Uw bord, de schoenen (en make-up) die U draagt, de pudding die U eet (gelatine!) vaak niet zeggen.

Het ging goed met me. Nog steeds. Natuurlijk had (en heb) ik pijn, natuurlijk kreeg ik spastische armen, werd ik doodmoe en moet ik even verder met de rem erop. Maar wat heb ik genoten. Van het lopen door de natuur, de mooie verhalen vol liefde over het vak, de "3e helft" (hoe zou dat heten in jachttaal). En van mijn ontmoeting met God.

Het was zogezegd een prachtige dag. De zon scheen krachtig, gefilterd door de takken tot een diffuus licht. De grond wit berijpt, de rustende akkers. Zacht kabbelende beekjes, een drinkplaats, ingesloten door licht wuivende rietpluimen. Een vliesdun laagje ijs, waarin de zonnegloed weerkaatst werd. En daar was God. Ineens voelde ik de diepe ontroering, de verstilling en het één worden met de natuur. God sloeg een warme deken om me heen.

Op het eind van de dag kwam God nog even terug voor een afzakkertje. De jacht zat erop, de schemering zette in. Vuurkorfen aangestoken, het wildtableau zorgzaam neergelegd op een bed van dennetakken. Voorzien van een glas glühwein nog even nagenieten van een hele dag buiten. De jacht werd afgeblazen, zoals dat heet. Voor elk gestorven diersoort hoorngeschal en speelden de blazers op de Zwitserse hoorns. God nam ook een borrel, liet collectief een warme gloed door het gezelschap stromen en liet 50 man in de ontroering van het moment stilvallen.

Waarin vind jíj God?

Ik herinner me mijn opa, knutselend in zijn schuurtje. Een klein kacheltje brandend met restjes van latten en verzaagde boomstammen. Altijd timmerend, altijd met gutsen de in mijn ogen meest fantastische houtsnijwerken makend. Koud buiten, maar in zijn schuurtje bedwelmend heet. Opa, door de week gekleed in "boezeroen" en "striepsiekoorn bokse".

Ik herinner me mijn opa in zijn kas. Trots wijzend naar de eerste druivenranken, naar de kleine opkomende plantjes, nog niet verspeend in grote bakken. Naast de kas lag opa´s moestuin (meer oma's domein). Een grote tuin met keurig aangeharkte paden. De hele familie voorzien van groente en kruisbessen.

Ik herinner me mijn opa, zittend in de grote boerenkeuken. In zijn gemaksstoel (de enige in de keuken), onder de hangtelefoon, een dutje na het middagmaal. Waar wij ons bordje helemaal leeg moesten eten, de soep dik was, de vellen op de melk meegedronken moesten worden en het brood in grote plakken werd gesneden.

Het was daar waar ik mijn aversie tegen zwart ontwikkelde. Ik zal een jaar of 6 geweest zijn. Opa, zittend in de grote boerenkeuken, in zijn gemaksstoel, zich gereedmakend voor het middagdutje. Even bij opa op schoot. Opa zingt mooie liedjes. Opa zingt over Blauw ("blauw, blauw, blauw is de lucht, blauw, blauw, blauw is heel mooi, daarom draag ik al wat blauw is om dat blauw de luchtkleur is"). Opa zingt over het groene gras, over de gele zon, maar ook over zwart. "Daarom draag ik niets dat zwart is, omdat zwart de rouwkleur is". Ik wist in al mijn jeugdigheid niet wat rouwen was en opa legde het me geduldig uit. Mijn tere en nog reine kinderzieltje was danig onder de indruk. En dat heeft ruim 20 jaar standgehouden. Ik droeg niets dat zwart was....

Totdat ik, na een zwangerschap (die kilo's gingen er bij mij niet gemakkelijk af) in een galajurk moest verschijnen. Mijn vriendin raadde mij zwart aan, want dat kleedde zo mooi af! Vanaf toen ben ik zwart gaan dragen.

En kwam er door het leven te leven, achter, dat ik ook rouwde in blauw, groen of geel.

So tired, so alone.
Searching for the sun
behind the hills.
For the wind
blowing away the shadows
of my heart
For some rain.
washing away
the coloured thoughts....

Need I say more?

"Is internet nu ook de hangplek voor verveeljongeren?"

Langzaam trekt er een sliert van mist over de weilanden. De weg bedekt met laaghangende watten. De autoruit lichtjes beslagen, kleine druppels aan de buitenkant. De bomen hebben het blad verloren en staan somber langs de weg te staan. Het is koud, grijs en druilerig.

En daar word ik dan soms zo lekker triestig van......

Zinnen zeggen meer dan woorden. Maar wàt als zinnen geen toegevoegde waarde kunnen hebben! Laat dan het hart spreken! Waar stilte schreeuwt, zal het hart verstaan. Voelbaar op afstand, onuitgesproken! Is dit de volgende training? Zonder steken, zonder verwonden, maar met een bloedend hart. De mond gesnoerd door ondoorknipbare lijnen naar. Spreken zonder woorden. Waar het hart vol van is, zal de mond niet van overstromen. Volg de roep van het gevoel, volg de stem van binnen. Stap in het licht, absorbeer de energie van de zon. Waar woorden slechts in een tijdsspanne gesproken kunnen worden, zullen uitgestoken handen blijven dragen. Dagen, maanden, jaren....

Vroeger, toen alles nog anoniem was. Vroeger, toen ik mijn logjes niet liet lezen. Vroeger, toen ik 3 sites had. Vroeger, toen ik alle mensen die in mij leven, gescheiden wilde houden. Vroeger.

Maar niet meer nu! Nu logt alleen Daan nog. Maarten en Snien helpen Daan mee om de complexheid van dit mens in goede banen te leiden. Noem het stemmen in Uw hoofd, noem het gek. En U..... U heeft ook wel eens nare gedachten, die U niet wilt hebben? U verhaalt toch ook wel eens van het kleine stemmetje in Uw hoofd? Nou dan! De complexheid houdt het boeiend, fascinerend en intrigerend.

Omdat Maarten en Snien toch ook leuke, ontroerende, on(be)grijpbare of interessante stukjes hebben geschreven, zal ik soms van mezelf "jatten". Schaamteloos putten uit de logjes van deze twee persoonlijkheden, die al logden voordat de schroom verdween..

Oh vermoeidheid
Oh pijn
Oh spastische spiertrekkingen
Oh rotlijf

Oh fantastisch mooi leven!
.

It doesn’t interest me what you do for a living
I want to know what you ache for
and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.

It doesn’t interest me how old you are
I want to know if you will risk looking like a fool
for love
for your dream
for the adventure of being alive.

It doesn’t interest me what planets are squaring your moon….
I want to know if you have touched the center of your own sorrow
if you have been opened by life’s betrayals
or have become shriveled and closed
from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

I want to know if you can be with joy
mine or your own
if you can dance with wildness
and let the ecstasy fill you to the tips of your
fingers and toes.

without cautioning us to
be careful
be realistic
to remember the limitations of being a human.

I doesn’t interest me if the story you are telling me
is true.
I want to know if you can
disappoint another
to be true to yourself.

If you can bear the accusation of betrayal
and not betray your own soul.
If you can be faithless
and therefore be trustworthy.

I want to know if you can see Beauty
even when it is not pretty
everyday.
And if you can source your own life
from it’s presence.

I want to know if you can live with failure
yours and mine
and still stand on the edge of the lake
and shout to the silver of the full moon,
“Yes”!

It doesn’t interest me
to know where you live or how much money you have.
I want to know if you can get up
after a night of grief and despair
weary and bruised to the bone.

and do what needs to be done
to feed the children.

It doesn’t interest me who you know
or how you came to be here.
I want to know if you will stand
in the center of the fire
with me
and not shrink back.

It doesn’t interest me where or what or with whom
you have studied.
I want to know what sustains you
from the inside
when all else falls away.

I want to know if you can be alone
with yourself
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

Eens in de zoveel tijd bekruipt het me. Het borrelt en bruist als een omgevallen champagnefles (ongetwijfeld van een slecht jaar, maar wat deert het), wachtend op ontkurking. Die door de grote druk slechts uiteen spat in grote scherven, drijvend in verspilde moeite.

Een tijd waarin ik slechts wil schrijven, de chaos in mijn hoofd wil ordenen. Vellen vol fictie en non-fictie, realiteit en fantasie, zin en onzin. Waanzin. Vellen vol, geschreven in mijn hoofd. Wat papier bereikt wordt gereduceerd tot een prop verwrongen gedachten, slechts prijsgegeven in rondslingerende schriften en kladjes.

Met de ordening van mijn nimmer aflatende woordenstroom moet ook mijn leven op orde gebracht. Plannen worden gemaakt en daarmee schema´s ter uitvoering. Opgeruimd zal er worden! Weggegooid! Mijn hoofd en mijn omgeving moeten worden aangepakt om mijn onrust te beteugelen.

Wetend dat ik bij de eerste poging zal stranden tussen vergeten dozen vol verleden, vol verhaal. Langzaam zal ik doorworstelen, waarin tijd zal verglijden in een nieuwe fantasie, in nieuwe inzichten.

Waarmee een nieuwe fles wordt gevuld.