SwammieDaan Stoft tot nadenken

Neem een hele grote lepel
Met de mooiste kaviaar
En een goede fles Bourgogne
Eentje van een prachtig jaar
Lees nog een keer van Neruda
Stil zijn ode aan de lucht
Kijk nog een keer naar de wereld
Zie de wezensvreemde klucht
Ruik nog een keer schone kleren
Bakkerij met heel vers brood
Ja want morgen, ja want morgen
Ja want morgen ben je dood

Morgen kan het echt gebeurd zijn
Zonder ziekte, zomaar dood
Morgen kan het echt gebeurd zijn
De wal ligt heel dicht bij de sloot
Pak alles met negen handen
Zonder zeuren, gewoon blij
Drink de dag met volle teugen
Want opeens is het voorbij
Niks geen waakvlam, lichterlaaie
Leef niet laf, maar mooi en groot
Ja want morgen, ja want morgen
Ja want morgen ben je dood

Maak een reis naar waar je heen wilt
Lees dat boek dat er nog ligt
Zeg iets moois tegen je liefde
Schrijf een bodemloos gedicht

Huil je hoofd leeg, schreeuw de tranen
Maak toch alle ruzies goed
Voel je hart verdomme kloppen
Voel het suizen van je bloed

Mocht je morgen nog leven
Dan was gisteren geen straf
En echt niemand, nee echt niemand
Pakt jouw gisteren ooit af!

Youp

Maffe Toiletgedachten. Op het toilet in een restaurant. Iemand rammelt aan de klink. Ik zal nooit te weten komen, wie er aan de andere kant van de deur stond.... Contact zonder contact. Vluchtig.

Op het toilet in de Skybox. Een voor mij vreemde man komt van het toilet. Als ik de ruimte betreed, blijkt dat iemand op de rand heeft geplast. Bah! Ik vraag me af of het deze man was (beeldvormend!!!). Bedenk me dat er 1 manier is, om daar achter te komen. Zijn de gemorste druppels nog warm, dan... Ik heb het maar niet uitgeprobeerd, het bedenken ervan deed me al griezelen....

Ben ik de enige met dit soort maffe toiletgedachten?

Shit
F*ck
Scheisse
Damn
K*t
Govver
Kloten
Tering

Zó hee, dàt lucht op.....

We lopen wat af. Lange wandelingen, Korte stukjes, slechts kleine stapjes. Maar altijd dat lopen. Over het algemeen geschoeid. Sandalen, Moonboots, Slippers, Gymschoenen, dure Van Liers of Bommels, degelijke Eve&Adams. Loopt U het rijtje mogelijkheden maar even af.

Schoenen slijten. Ook dat weten we allemaal. Na verLoop van tijd hebben we gaten in de zolen gesjouwd, gesloft, geslenterd, gedanst.

Maar weet U wat nou zo gek is? Als we achterom kijken, zien we van onze schoenen nooit voet- of beter schoensporen (met uitzondering van het lopen in zand, maar daar doel ik nu even niet op). Wat ik me dan afvraag? Waar blijft dan de zool. Het slijtsel. Natuurlijk komen we wel eens een halve zool, liggend op straat of in de goot tegen, maar nooit dat beetje leer, dat flintertje rubber. Waar blijft toch dat gedeelte, waardoor we gaten in onze schoenen krijgen.

Denkt U dáár maar eens over na! Nou?

Nieuwe broek

Leuk!

Prijskaartje er uit,

Gat er in

Leuk...

Just another day
another similar crowd
And still there's the noise
screaming out loud
from loneliness

Kijk, zand tot kunst verheven!

Dank je, Neneh, voor de tip tot zoveel moois!

Welkom bij Mc Donalds. Mag ik Uw bestelling alstublieft?

Tuulk!

11.02 uur…De kerkdienst was afgelopen. Kerkbezoekers hadden al op hun horloge gekeken. Gelukkig dachten ze. We klokken vandaag af op een uur. De preek heeft deze keer niet zo lang geduurd. Waar het over ging? ‘K geloof over God. Of was het nou zijn zoon? Anyway..de gedachten over gisteravond waren wel weer fijn. Lekker dansen in de disco, dat ene meisje dat ik tegenkwam, en lol trappen met mijn vrienden.

Het bidden duurde daarentegen wel weer lang. Vooral het laatste gebed. Jemig..Maar ik heb wel ff na kunnen denken over wat er allemaal gebeurd is afgelopen week. In mijn privé-leven maar ook in de wereld. Nog ff een paar oude nummers gezongen rond 1500. Ach kweet nie precies waar het allemaal over gaat. Maar de melodie is aardig en het gaat over het geloof.

Oh ja..de dominee. Beetje saaie man. Brengt zijn verhaal op een monotone manier. ‘K vraag me soms wel eens af waarom die man eigenlijk dat traditionele rijtje van bidden, zingen en preken elke zondag af draait voor dat groepje oude mensen…En ik dan soms. Volgende week denk ik dat ik maar weer eens thuis blijf. Het bed is toch fijner. Vooral na dat avondje stappen.

Waarom gaan mensen eigenlijk naar de kerk? Verplichting? Tot rust komen? Echt voor het geloof, terwijl de volgende dag alle wetten van het geloof weer rustig worden overtreden? Overdenking? Of misschien omdat, als ze niet gaan, het wekelijkse of dagelijkse ritme wordt onderbroken…..Ik ga soms gewoon om eens relaxed over dingen na te denken.

Posted by Wilfred

Vlinders dansen een vederlichte sonate op mijn zachtverlichtte ziel. Niet traceerbaar, zonder choreografie, dwarrelend door mijn gedachten. Kleine elfjes, de tinkelende voetjes slechts in een vluchtige aanraking met de bodem van het onbewuste. Maar waar zij raken, bloeit op de warme gedachte, besprenkeld met zoete nectar. Gesponnen cocons verlaten. Achtergelaten. Bosnimfen schieten kleine cupidopijltjes recht in mijn hart. Mijn gemoed wordt zacht wakkergekust door feeërieke melodieen.

Na het ontwaken weet ik een engel op mijn schouder.....

'Ding, dong. Attentie alstublieft. Op dit station zijn zakkenrollers actief. Let u op uw eigendom?' Veel mensen grijpen naar hun tas, kontzak of jas. Heel even is er aandacht. Daarna is iedereen weer in gedachten verzonken. Dom.....want zo heb je zakkenrollers precies de plek van de buit gewezen...

posted by Wilfred

K-noord schreef zomaar ergens in zijn log:

Gelukkig ben ik gelukkig, dat compenseert een hoop!

Een opmerking om in te lijsten. Toch?!

Ik zag een documentaire over Bijna Dood Ervaringen (BDE). Eigenlijk had ik me daar nooit zo mee bezig gehouden. Want net als veel mensen vind ik de dood een zwart gebeuren. Maar mensen die een BDE hebben gehad, vertelden dat de dood de lichtste kant van het leven is. Ze zagen licht en bekende, al overleden mensen die naar ze toekwamen. Het was prettig. De dood is dus zo donker nog niet.

posted by Wilfred

Mijn loglijst staat op alfabet. En dan verheug ik mij er steeds weer op dat bij de Z, helemaal onderaan, Zijperspace nog als toetje geserveerd zal worden. Een lang stuk indringende tekst, waarop ik elke keer weer getrakteerd word. Steeds iets om over na te denken.

Tot mijn grote schrik was het dessert van het menu verdwenen. Zijperspace was "forbidden". Maar gelukkig, Ton blijkt door problemen tijdelijk op .net te loggen. Later is Zijperspace weer terug op .nl!

Gelukkig schotelde Luuk mij dit nagerecht toch voor!

Ik kan verder genieten!

Als ik dan toch val, moet de kuil wel diep genoeg zijn.

We veroordelen Oudkerk. We nagelen de man aan de schandpaal. En stiekem zoeken we allemaal op hookers.nl! Maar liefst 38.2% van mijn zoekresultaat-bezoekers zochten op dit hot-item! Hypocriet of niet....?!

Update: 10 uur na het plaatsen van dit postje is ruim 56% (!!!) van de zoekresultaat-bezoekers op zoek naar hookers!

Nogmaals: Hypocriet of niet....?!

Het was in die tijd waarin de wereld aan je voeten lag. In die tijd waarin je jong was. Het leven één groot feest. De tijd van vóór Windows. De Gouden Computer Tijd.

Het was in die tijd dat ik stopte met een opleiding. Ter overbrugging van een weggegooid jaar een baantje als secretaresse op een automatiseringsafdeling van een Internationaal bedrijf. Omdat het in die tijd was dat voor mij de bomen voorbij de hemel dreigden te groeien, werkte ik mezelf al snel op. Dat ging zonder enige moeite. Met een vlotte babbel, stralende lach en innemende persoonlijkheid (dat moet ik U wel even verklappen zonder arrogant over te willen komen, anders klopt het verhaal niet meer, ziet U) gingen deuren schijnbaar vanzelf voor me open.

Niet dat ik niet hard werkte. Ik maakte lange dagen en was leergierig. En het was in de tijd dat de eerste PC's geïntroduceerd werden. Dat was mijn grote geluk. Gebruikershandleidingen had men in die tijd nog nooit van gehoord, opleidingen bestonden er niet in die richting. En daar viel ik dus met de neus in de boter.

Zo werd ik Office Automation Consultant. Prachtige baan, veel vrijheid, lesgeven in heel Europa. En omdat het het Gouden Computer Tijdperk was, werkte ik mezelf schijnbaar moeiteloos op.

Er was alleen één - overigens klein - probleem. Ik begreep niets van wat ik deed. Natuurlijk kon ik wat DOS commando's intikken, maar ik heb nooit ècht begrepen wat ik aan het doen was. Maar het was immers de tijd waarin het leven één groot feest was, en niemand mij wat kon maken.

Op een dag kreeg ik het aanbod om 10 avonden een PC-prive project te organiseren voor de plaatselijke politie. En ja, in die tijd overschatte ik mijzelf, zoals dat hoort op jonge leeftijd. En ik verdiende een godsvermogen, 250 gulden per uur. En wie zegt er dan geen nee. Ik niet. Al begreep ik niets van wat ik deed. Maar gelukkig kon ik alles.

Zo kwamen de avonden waarop ik voor een grote groep onwetende agenten in burger stond en ze op ging lijden (bewust met lange ij!). Met mijn stralende glimlach, grote mond en innemende persoonlijkheid wist ik de onwetenden veel bij te brengen. De avonden werden gevuld met simpele uitleg en dito oefeningetjes. De uren vlogen voorbij, het geld vloog in mijn hand.

Natuurlijk waren daar die paar knapperds die er wel al veel van wisten. Het kostte me grote moeite mijn zorgvuldig opgeblazen kikkerballonnetje niet door hen door te laten prikken, maar het was immers een beginnerscursus. Dus helaas kon ik vanwege het niveau en de tijdsdruk niet op moeilijke vragen ingaan. En ik begreep niets van wat ik deed.

Ik heb het gered. En met mij is het ook wel weer goedgekomen. Maar nog steeds word ik 's nachts soms wakker uit een nare droom, badend in het zweet, me in allerlei bochten wringend, met het angstige gevoel er niets van te begrijpen. Maar ach, met mijn innemende persoonlijkheid kan ik zelfs dromen bedriegen.

Afgelopen weekend ging Nederland bijna plat voor Borsato. Op alle radiostations zijn nieuwste hit "Afscheid ...". En natuurlijk hobbel ik hopeloos achter de hit aan. En natuurlijk zijn we allemaal niet zo voor de hype. Daar horen wij niet bij. Dat willen we niet eens. Dat heet niet kewl te zijn!

En elke keer denk ik weer: "wat een fantastisch mooie tekst". Lees de tekst eens. Nee, nee, dat doet U niet goed! Léés de tekst eens. Dan doen we even net of het niet verheven is tot een homogene massasong....

Afscheid nemen bestaat niet,
Ik ga wel weg maar verlaat je niet,
Lief je moet me geloven, al doet het pijn

Ik wil dat je me los laat...,
En dat je morgen weer verder gaat,
Maar als je eenzaam of bang bent, zal ik er zijn

Kom als de wind, die je voelt en de regen,
Volg wat je doet als het licht van de maan,
Zoek me in alles dan kom je me tegen,
Fluister mijn naam, en ik kom eraan...

Zie... wat ontzichtbaar is,
Wat je gelooft is waar,
Open je ogen maar,
en... dan zal ik bij je zijn,
Alles wat jij moet doen,
Is mij op mijn woord geloven...

Afscheid nemen bestaat niet...,

Kom als de wind die je voelt en de regen,
Volg wat je doet, als het licht van de maan,
Zoek me in alles, dan kom je me tegen,
Fluister mijn naam, en ik kom eraan...

Kijk in de lucht, kijk naar de zee,
Waar je ook zult lopen, ja ik loop met je mee
Ieder stap en ieder moment of waar je dan ook bent,
Jij, wat je ook doet, waar je ook gaat

PS: Ennuh, oh ja, dus behoor ik gewoon tot die rest van Nederland die zich suf belde voor Marco. Behoor ik tot die rest van Nederland die niet kewl is. Behoor ik tot die homogene massa die zijn songs mooi vinden. Maar dat vertel ik U niet. Want U vind mij kewl. En dat wil ik graag zo houden.

Wat zei U? U vond mij wat "plat", de laatste tijd? U vroeg zich af waar die mooie logjus waren gebleven? En waar de stof waarmee ik U tot nadenken wil aansporen?

Ik heb U al eens getrakteerd of wellicht geshockeerd door U te verhalen op de meerdere personen die in mij aanwezig zijn. Maar die heeft U ook. Alleen benoemt U het niet zo. Niet dat ik daarom boos ben of zo. Of teleurgesteld. Maar al die persoontjes in mij vechten wel eens om een plaatsje op mijn log. En daar moet ik dan eentje uit kiezen. En kiezen is moeilijk. Dat vindt U ook. Vast wel.

En in dramatische, diepzinnige, lees: dodelijke tijden, mag dat dat heel eventjes gepost, maar niet te lang, daar zou U en ook ik verdrietig van worden. En dus gaan we maar Iene Miene Mutten. Soms krijgt het dan het karakter van Iene Miene Mutsen.

Zo kwam de Boer in 7 stappen aan mij voorbij. Gewoon gejat hoor, niets van mijn persoonlijke hand. Maar het houdt U en mij wel op de aarde. En ik kan natuurlijk een huisvrouwenlogjuh gaan posten, maar daarvoor zou U ook de moeite niet nemen langs te komen.

En waar dan dus die mooie stukjes zijn gebleven? Wat dacht U van archief? En wat ik U in hemelsnaam met dit postje wil vertellen? Moah, wellicht dat ik ook slap kan lullen. En wazig.

Maar ja, daar zat U dan ook weer niet op te wachten...

Wat vind U er van?

Gelaten stond ze in de kamer. De armen als levenloze staken langs het lichaam. Ze wist dat het ging gebeuren. Nu. Hier. Of in elk geval binnenkort. Ze was er klaar voor.

Ze had het altijd al geweten. Altijd voorvoeld. Het had haar achtervolgd. Altijd dat gevoel van onrust. Vaak had ze de neiging om te kijken. Maar ze keek niet. Ze wist. Ze wist dat het aanwezig was. Niet tastbaar, wel voelbaar. Omkijken betekende voor haar terugkijken. Dat was nu net wat ze niet kon. Niet wilde ook. Daar woonde immers de angst. Het weten.

Al voelde ze het al langer, de laatste tijd werd het heftiger, sterker. Het kwam naderbij. Dreigend. Angst beheerste haar leven. Altijd op de vlucht. Op de vlucht voor de gevoelens die haar bijna overmeesterden. Maar altijd in de greep hielden.

Als ze terugdacht, leek het of het er altijd al was geweest. Zwak nog, in het begin. Als een zachte bries, die opstak voordat er echt wind kwam. Later, veel later werd het sterker. Als de onheilspellende windstilte, voordat de bui zou losbarsten.

Maar nu zou het komen. Het zou haar krijgen. Bezit van haar nemen. Ze verwonderde zich over het feit dat de angst weg was. Het besef dat er geen ontkomen meer aan was, gaf haar een gevoel van serene rust, een gevoel van bevrijding. Alsof de wereld de adem inhield, zodat zij met volle teugen kon innemen. En vreemd genoeg gaf dat lucht. De verslagenheid bracht haar slechts leegte. De ruimte rondom haar leek ruimer. Gevuld met een soort van verwachting. Want het ging gebeuren. Hier en Nu. Of anders binnenkort.

Nu kunt U met ons meegenieten! 24 Uur per dag Worldwide te ontvangen!
Natuurlijk in heel Twente ook op de kabel!

Op vrijdagavond tussen 21.00 en 23.00 uur Guis Laat! en elke zaterdag van 18.00 tot 21.00 uur deze held SuperdeLuuks bij Twickelstad FM Plus! Ow ennuh, hij is ook van de partij!

Waarschuwing: Luisteren is ernstig verslavend!

Kunt U er ook geen genoeg van krijgen? Of heeft U wel eens een uurtje gemist? Radio 2 heeft de gehele Top 2000 per dag, per uur voor U klaarstaan! Het hele jaar door de Top 2000 op de PC! (En geniet er dan nog maar even heel snel van, want binnenkort plemp ik een link op mijn site van hèt radiostation, das dan echt live genieten!)

Onbezorgd, Blij, Verward, Ontzet, Glimlachend, Meelevend, Relativerend, Blij, Verrast, Ontdaan, Boos, Ontroerd, Begaan, Blij, Verwonderd.....

Zóveel. Zo'n kort tijdsbestek. Zo'n klein hartje.

Pàst dat allemaal wel dan?

Genoeg mooie woorden! Genoeg daarvan!Een bloemlezing van een groep klanken met of zonder betekenis, samengebracht tot mooie volzinnen. Woorden, die samen een zelfstandig afgerond geheel vormen. Voor velen slechts een opeenpakking van letters zonder inhoud, voor slechts weinigen te doorzien als tekst. Een eenling die tussen de regels door leest wat er staat. Maar: "Woord" betekent ook: Belofte! In uitdrukkingen als "iemand op zijn woord geloven", "iemand zijn woord geven" of "iemand aan zijn woord houden". Zegswijzen, vol toezegging, vol verwachting. Toch is het daar, waar het fout dreigt te gaan. Niet durven hopen op de belofte, niet durven vertrouwen op het woord. Rake woorden, die de belofte van groei inhouden. Slechts een voorbereiding op het Grote Weten, samen de uitdaging van het woordenspel aangaan. Te vaak is door anderen het woord gebroken, de inhoud niet begrepen, waardoor de belofte al op voorhand pijn doet.....

Tampons in het Deeps: pleerdoppe!

Riet, bedankt!

Nu ik besloten heb te leren zwemmen in het diepe, blijft de vraag in welk water. Welke poel (van verderf?), welk warm bad, welke zee van tranen. Omdat onuitwisbaar een tatoeage in mijn huilend hart is gegrifd, word ik door meegesleurd door tranen die ik niet pleng. Golven van neerslachtigheid overspoelen mij, ontnemen mij de adem, doorklieven mijn gedachten. Maar nog steeds huil ik deze bittere tranen niet. Terwijl ik op het droge zit, bedenk ik mij, dat ik nooit zal leren zwemmen zonder water, zonder tranen. Zoals een vriend zei "De aarde sterft zonder water, de ziel zonder tranen". Ik trek mijn stoute schoenen uit en ga pootje baden......

Ik moet leren zwemmen in het diepe. Zonder kurkjes, de aarde onder mijn voeten loslaten. Niet kijken naar de veilige haven, maar met opgeheven hoofd drijven richting horizon! Vertrouwen hebben, dat het diepe, zwarte en onheilspellende water onder mij niet vergeven is van voor mij onbekende diersoorten, die het ongetwijfeld op mij gemunt zullen hebben. Kikker, vliegtuig, potlood......

Ik wou het nieuwe jaar goed beginnen. Nieuw. Dat houdt een soort van belofte in. Het klinkt verwachtingsvol, veelbelovend, sprankelend. Het klinkt als een horizon in een volkomen lege, nog in te vullen toekomst. Voornemens als kleine bakens om feestelijk door de toekomst te kunnen laveren.

Op 2 januari verklapte ik U "Ik ga U dan ook niet aan de neus hangen (wat een gek spreekwoord, nu ik er zo over nadenk) dat ik mijn agenda beter wil beheren, zodat de kids altijd op alle afgesproken (sportieve) aangelegenheden aanwezig zijn èn ook op tíjd op plaats delict zijn! "

Tot nu toe gaat het prima. Zelfs op school behoren we niet meer tot de club van laatsten. De Volvo-moeder en de moeder-met-een-hotel zullen ons vast missen. En we hebben nog maar één keer een gymtasje vergeten.

Vanmorgen moest er al om 8 uur gevoetbald worden. Terwijl de Jongensclub zich aankleedde, greep ik de benodigde voetbaluitrusting bij elkaar (jammer, ik had geen goede voornemens over was- en strijkgoed, dat was me nu goed van pas gekomen). Na veel gezoek kunnen de tassen ingepakt. Een gymschoen van Kleine Vlinder blijkt bij hond 4 in de mand te liggen. Kapot. Op zolder staat nog een oud paar van Broerlief. En U kent zolders. Crisis in huize Flodder. Oud paar blijkt door muizen te zijn aangeknaagd. Maar gelukkig, ik vind een grote zak met diverse witte stoffen gympies, gedragen bij een optocht.

Kleine Vlinder komt thuis. De voetbal was leuk. Ze hebben gewonnen. "Maar mamma", zo vertelt hij verwijtend, "Ik had twee schoenen van één kant en er was één grote en één kleine." Toch gewonnen dus. Bijna op een slof en een oude voetbalschoen.

En ik? Ik kan gelukkig altijd opnieuw beginnen....

D:".... maar ik moet nu ophangen hoor. Ik moet een kindje naar huis brengen".
R:"was hij te spelen".
D: "ja, een kindje uit Armenië".
R: "Goh, ben je morgen wel weer thuis dan?"

Langzaam reed ik achteruit

Hobbel Hobbel

Kamikaze rat

Legpuzzel

Toen ik de panty uit de verpakking haalde, dacht ik heel even, sjeeeee, gewèldig lange benen!

Maar toen ik de panty aan had, stond ik weer met beide benen op de grond...

Er was eens een vrouw
En er was eens een man
ze hielden veel van elkaar

Ze besloten samen te gaan wandelen
door het bos van leven
En de vrouw hield zo ongelooflijk veel van de man
dat ze besloot heel dicht bij hem te gaan lopen

Zo dicht dat ze soms een beetje voor zijn voeten liep
en op zijn pad kwam
Dat was lastig

Maar de vrouw loste graag problemen op
en zo kwam ze tot haar ultieme liefdesdaad
Ze besloot de man te dragen
ze droeg zijn gewicht, zijn leven
zijn woorden en zijn daden
en ze waren nog niet eens halverwege.......

Toen was het sprookje al uit


Moraal: Elk sprookjesbos heeft vele wegen, ieder kiest zijn eigen pad, dan kom je elkaar weer tegen.

(Tekst: Inez van Oord, Uit: Happinez)

...and yes, the sky wàs crying out loud...

Weerman Wilfred voorspelt:

The sky is crying en pas op voor gladde geit

Dat belooft wat te worden, vanavond!

De monteur kwam. Met een ietwat zorgelijk gezicht inspecteerde hij wasmachine, droger en weegschaal. Het duurde lang. Ettelijke keren moest mijnheer terug naar de auto voor nog meer onderzoeksmateriaal. Het duurde te lang. En de blik werd steeds zorgelijker.

Of mijnheer een bakje lustte. Ja dat lustte mijnheer wel. Eenmaal aan de keukentafel met een bakje troost en gevulde koek deelde de monteur zijn zorg eindelijk met mij. Verlossende woorden werden gesproken. Hij-kon-het-niet-vinden. En of ik nog één keer precies kon uitleggen wat de problemen waren. Geduldig vertelde ik nogmaals van de broeken die gekrompen waren en ook van de weegschaal. Dat hij zomaar 4 kilo te veel aangaf. Meelevend knikte mijnheer me nog eens toe. En we namen nog een gevulde koek bij het volgende kopje koffie.

Er viel een lange stilte. Normaal hou ik wel van wat stilte, want dan hoor je nog eens wat. Maar met vreemde mensen aan mijn keukentafel voel ik me dan toch wat opgelaten. Peinzend staarde mijnheer de monteur voor zich uit.

Ineens begonnen zijn ogen te glinsteren, vroeg hij me om pen en papier en greep zijn mobieltje. Zo te horen belde hij met zijn vrouw. Nadat hij het gesprek beëindigd had, overhandigde hij mij triomfantelijk het papier. Het kostte even moeite de snel neergeschreven regels te lezen, maar ik ontcijferde:

Dag 1 - Alle soorten fruit (geen bananen)
Dag 2 - Alle soorten groente rauw en gekookt (geen doperwten)
Dag 3 - Fruit en groente (zie dag 1 en 2)
Dag 4 - 1 tot 8 bananen en 8 glazen melk
Dag 5 - 6 tomaten + 8 glazen melk, 1 tot 2 ons biefstuk
Dag 6 - Alle soorten groente (zie dag 2) en 1 tot 2 ons biefstuk
Dag 7 - Zilvervliesrijst + groente, 2 tot 8 glazen sinaasappelsap

Geen koffie of thee, veel water en alle dagen Soep (2 liter water, 1 doosje Maggie Mixsoep soepverrijker, 4 uien, bos selderij, witte kool, 3 tomaten en 4 worteltjes). Er achter stond nog gekrabbeld: 10 tot 19 pond per week.

Vragend keek ik mijnheer de monteur aan. Ik begreep hier niets van. Op licht spottende toon vertelde hij me dat hij even met de wonderdokter op het gebied van strakke broeken en kilo´s gebeld had. En dat dit het recept was voor een goed werkende wasdroger en weegschaal.

Grinnikend nam hij afscheid, mij verbouwereerd achterlatend. Verbeeldde ik het me, of zag ik hem nog net met een vlug gebaar richting voorhoofd wijzen?

Het leven zit vol dilemma's. Het is soms wikken en wegen. Zal ik wel, of zal ik niet. Soms schijnbaar onmogelijke keuzes. Zoals ook vanavond.

Kent U die heerlijke spijkerbroek, die net een paar dagen te lang gedragen is. Die niet vuil, maar wel vies is. Een beetje "vettig". En daarom zo lekker zacht aanvoelt. Die als een tweede huid zit. Zo'n spijkerbroek is zo lekker "sotterig".

Wat doet U, verwijst U die spijkerbroek onverbiddelijk naar de wasmand? Of staat U - net als ik - besluiteloos met de broek in de handen. De afweging moet gemaakt. Door het ruime sop, of toch nog een dagje dragen. Nog eentje dan? Zou het kunnen? Zal iemand het opmerken?

De wereld is soms spijkerhard.

En dan had ik nog wel gedacht dat een nieuw jaar altijd goed zou beginnen. Met voorspoed en gezondheid. Dus niet. Om 12 uur had Grote Beer zijn eigen vuurwerk op het toilet en dat heeft nog een dag lang doorgeknald. Gisteren kwam ik er achter dat óf de wasmachine óf de droger wel kapot zou moeten zijn, want echt, alle broeken die ik probeerde, waren ineens te klein. Liggend op bed heb ik met moeite die ene oude spijkerbroek dicht weten te hijsen. Ik denk dat het aan de temperatuur van de machines ligt. Maar dat was nog niet alles. Nee, een goed begin is het halve werk en ik hou niet van half werk. Vanmorgen ging ik dus op de weegschaal staan en ja hoor, ook die heeft het begeven. Hij is helemaal niet meer nauwkeurig, terwijl het toch zo'n modern digitaal ding is. Tot op de ons normaal gesproken. Ik heb me half december nog gewogen, volgens mij deed hij het nog prima. En je maakt mij dus gewoon niet wijs dat er in korte tijd zo'n 4 kilo bij is gekomen. Onmogelijk. Heb nog nagechecked door mijn sokken uit te doen, alle adem uit te blazen, maar dat scheelde ook maar een ons of zo. Dat wordt na het weekend een monteur bellen. Wat een pech. Maar ach, laat ik me er maar niet dik om maken.

Was eerst al het linker gedeelte van Nederland bepoederd, nu is ook Twente maagdelijk wit! Of dat lekker wakker worden is? Dacht ut wel!

Ik krijg nogal wat reakties op mijn log, sms, en mail. En dan vooral over het feit dat ik U een warm hart toedraag. En dat ik blijkbaar wat ben vergeten. Goed. Ik ben de beroerdste niet. Bij deze dan:

Ik wens U warme voeten in 2004!

U heeft het van me tegoed. Goeie voornemens, vooruitblikken. Niets van dat alles. Ik zal me een beetje gek wezen. Straks gaat U me nog wijzen op het niet navolgen van mijn goede voornemens.

Ik ga U dan ook niet aan de neus hangen (wat een gek spreekwoord, nu ik er zo over nadenk) dat ik mijn agenda beter wil beheren, zodat de kids altijd op alle afgesproken (sportieve) aangelegenheden aanwezig zijn èn ook op tíjd op plaats delict zijn!

Ik ga niet stoppen met roken. Erger, ik ga een werkvrije rookplek eisen! Oke, U mag me er op wijzen, wanneer ik teveel rook, want ik wil wel terug naar mijn gewoonte gelegenheidsroker te heten!

Wat ik dan wel weer ga verklappen, is, dat ik vanaf volgende week de reuma te lijf ga. De hobby uit mijn vorige leven wordt weer opgepakt, te paard zal het zijn! Maar daarover later meer.

U mag ook niet weten, dat het in de planning ligt weer volop radioaktief te worden. Alleen nog achter de schermen, als secretaresse (leuke bazen!), linkerhand (hé, U denkt nu door, bah!), koffiejuf (zwàààrt of Nutroma), Mien Dobbelsteen en voor andere uiterst belangrijke radiozaken...

En als ik U zeg dat ik netter en georganiseerder wil zijn, dan krijgt U wellicht het idee dat ik leef tussen de puinhopen. Echt hoor, echt, het is bij mij altijd erg netjes in huis.

Ik zal U ook niet vervelen door te vertellen dat ik echt minder achter de PC moet zitten, straks gaat U ook nog - en met U vele anderen - stoppen met loggen. Stoppen is hip, stoppen is in. Gelukkig ben ik ouderwets en blijf voorlopig logjes maken met waarheid en fantasie, linkjes en overdenkingen. Ik probeer U aan het denken te houden.

En verder? Ach, ik ben best tevreden met mezelf

Update: En dan had ik het met U nog niet eens gehad over "de lijn". Daar zal zeker hard aan gewerkt gaan worden. Daarom vanavond met een rol Pringles en een bakje Mayo-Curry op de bank. Goed voornemen, niet?!