SwammieDaan Stoft tot nadenken

Voor de onbekende die al Googelend bij mij terecht kwam. Uw vraag was:

"Afstandelijk tegen je vrouw doen"

Mijn advies: "niet doen!"

Nou en toen had ik de reuma iets te veel uitgedaagd. En toen kreeg ik ook nog de griep. En toen gingen mijn spiertjes een beetje hun eigen gang.

En toen gooide ik zomaar ineens een kop koffie over (in) de printer. En een glas wijn over de tafel en mijn blouse. In een restaurant ook nog.

En toen mocht ik kiezen:

a. hier wordt je heel verdrietig van
b. hier ga je hard om lachen

Nou en toen koos ik voor b. en toen had ik gewonnen. De hoofdprijs.

Ik ben een geluksvogel.

We hebben nogal eens een feestje. Zo´n feestje waar de Quote rijk vertegenwoordigd is. Met de nadruk op rijk. Zo´n feestje waar veel wordt gepraat en weinig wordt gezegd. Waar tegen elkaar opgeboden wordt en waar men al pratend kijkt of er wellicht een belangrijker iemand is om prietpraat mee uit te wisselen.

Ik pas niet op dat soort feestjes. Ik heb er zelfs een hekel aan. De dames doen me denken aan de vroegere poppen (barbielook) met een singletje in hun rug met daarop een voorgesproken tekstje. Plastic gezichten en uiterst correcte gesprekken. Standaard vragen, standaard verhaaltjes, ik zou ze eigenlijk ook uit mijn hoofd moeten leren.
Omdat niemand echt luistert, heb ik de proef wel eens op de som genomen en er tijdens zo´n gesprek een raar woord uitgeflapt. Terloops, zo tussen alle sociotalk door. Niemand die het opmerkt.

Je moet er wat voor doen om dit soort feestjes amusant te maken. Zo hadden we een feest op een kasteel. Overdag moest het mantelpak aan. Niet een modern pakje. Nee, we moesten vooral erg klassiek gekleed. Met hoed. Ook dat nog. Op de vele kleine partijtjes, voorafgaand aan dit grote gebeuren werd er door de dames over niets anders gepraat dan over ontwerpers, die hun meest fantastische creaties zouden gaan bedenken. Wijselijk hield ik mijn mond.

Vriendin en buurvrouwAnna en ik hadden onze eigen partijtjes voor twee waarin we veel voorpret hadden. We hadden bij de modaalwinkel H&M voor mij een mantelpak en avondjurk gescoord. De hotemetoten zouden daar vast niet sjoppen, dus ik wist me veilig.

Bij Terstal werd een rieten baseballcap gekocht. Samen verzonnen we de wildste modellen hoedjes. Uiteindelijk werd de klep omgekruld en met naald en draad vastgezet. Met een zwarte schoenkleurlak uit een spuitbus werd het riet zwart opgespoten (het glom geweldig). Op de markt werd een stukje glimstof gekocht en om de pet gedrapeerd. Scheef op het hoofd leek het heel wat!

Op het feest der feesten maakte ik indruk! Menigeen vroeg me wie die hoed ontworpen had. Niet voor één gat te vangen, hadden Anna en ik ook daar een leuk verhaal bij verzonnen. Het hoofddeksel kwam van "Le Buuv", een aanstormend ontwerper. Het maakte mijn feest in elk geval dragelijk.

Voorpret is vaak leuker dan het feest zelf. Dat gold zeker ook voor de napret. Thuisgekomen sjowde ik Anna nog eenmaal hoe ik er bij had gelopen, tussen alle dikdoeners. Daarmee bezorgde ik Anna een feest op zich. Het bleek dat in de loop van de dag de schoenenlakverf was gebarsten en dat het hoedje leek op een craquelé ei.

Waarmee maak jij jouw wereld wat mooier....?

Ik had dus vakantiewerk. En was dus een jaar of 17, met lange blonde haren en een grote mond. Ik stond dus in een sportzaak en had weinig verstand van sport.

Zo kwamen er in die lange, hete zomer massa's mensen voor zwemkleding. Mooie dames, lelijke eendjes, slanke meiden en dikke vrouwen. Ook mannen, maar daarover zo meer. Vooral de dames met een maatje meer kwamen vaak puffend de zaak binnen. Met een rood en bezweet hoofd. Meestal al bepakt en bezakt, de meeste boodschappen al gehaald. Ik heb me overigens altijd afgevraagd waarom de mens juist op die tropisch hete dagen gaat shoppen. En waarom moet er pas zwemkledij gekocht als zelfs de mussen niet op het dak willen zitten. Je zou op dit soort dagen verwachten dat het winkelend publiek massaal bij openingstijd voor de winkel zou staan dringen. Maar nee, het liefst vlak na de middag stroomde de winkel bijkans over.

Terug naar de corpulente vrouwen. Nadat een badpak was uitgezocht, moest er gepast worden. De pashokjes waren klein. Het geworstel was groot. Let wel, ik heb niets tegen de wat dikkere vrouwen (u kent mij immers niet in levende lijve), maar ter illustratie moet dit toch vermeld. De meeste dames (dun, dik, groot én klein) grijpen eerst naar de te kleine maatjes, om zichzelf wederom voor de gek te houden. Om schoorvoetend te informeren (het gordijntje angstvallig dichthoudend, slechts een arm met badgoed buiten het hokje stekend) of er nog een maatje groter voorradig is. Als uiteindelijk de klant tevreden de winkel verliet, moesten wij de pashokjes te lijf met spuitbus. U wilt niet weten wat een verkoopster in hete tijden moet doormaken. De uiterst penetrante lucht hing zelfs ver buiten de hokjes. Ik heb me wel eens verbeeld, dat het zelfs angstzweet zou kunnen zijn. Een badpak verhult immers weinig, het licht en de spiegels lijken genadeloos.

De mannen kwamen vaak vooraf informeren welke maat ze zouden moeten hebben. Ik maakte er een sport van om met een keurende blik net iets te lang richting kruis der mannen te "meten". Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik dat alleen deed bij de wat aantrekkelijker adonissen. Overige mannen kregen snel wat zwembroeken in de hand gedrukt, met de opmerking maar even te moeten passen, welke maat het beste zou zitten. Mannen zijn minder veeleisend dan vrouwen, er ging regelmatig een tevreden man naar huis met een erg foute zwembroek. Voor de mannen is het vooral zaak een passende zwembroek te vinden. De mannen konden grofweg in twee categorieen gedeeld worden. De groep die uitzocht, discreet ging passen afrekende en klaar was. Categorie twee was de man die bij elke passing het hokje uitkwam en net iets te lang voor ons stond te showen. Die tweede groep mannen herkende je al bij binnenkomst. Het personeel maakte er onderling vaak een wedstrijdje van, in welke categorie het volgende slachtoffer zou vallen. Je moet toch wat om de hete dagen door te komen en U wilt immers niet weten wat een verkoopster in dat soort dagen moet doormaken.

Op een mooie dag, of wellicht een regenachtige (het weer doet er niet zo toe), kwam er een man de sportzaak binnen. Doelbewust beende hij de winkel door richting toonbank, waarover ik wat lag te hangen. In het licht van dat hangen, denk ik dat het een regenachtige dag was, dan was er beduidend minder te doen. De man keek niet rond, maar kwam direkt met zijn vraag. "Goedemorgen, heeft U ook Keus"? Vreemde vraag vond ik, vooral omdat de man niet rondsnuffelde. Ik antwoordde hem "natuurlijk mijnheer, we hebben volop keus! Kijkt U rustig even rond."

Het bleek dat mijnheer een enthousiast biljarter was.

Ik had vakantiewerk. En was een jaar of 17. Lange blonde haren, voor de duvel niet bang en (natuurlijk) een "vette bek". Ik had dus vakantiewerk. In een sportzaak. Een hardwerkende goedzak als baas en zijn vrouw een echte nuffige dame. Wel aardig, maar ook afstandelijk en bekakt. En ik had totaal geen verstand van sportartikelen.

Mevrouw werkte mij in. Natuurlijk had ik goede manieren, zo ben ik wel opgevoed. Maar Mevrouw vertelde mij nog eens duidelijk hoe ik wel (en vooral niet) met klanten om moest gaan. Hoe ik de telefoon op moest nemen, hoeveel (hoe weinig) pauze ik mocht nemen. Wat ik moest doen in rustige tijden (poetsen natuurlijk).

De sportzaak heette Sportcentrum Brecklenkamp. De telefoon ging. De instructies galmden nog luid en duidelijk na in mijn oren, dus ik zou het gesprek wel aannemen. "Sporthuis Centrum, Goedemorgen!" (kent U het nog, het vroegere Centerparcs?). Ik zat dus direkt fout. En het was Mevrouw. Ze was niet zo blij. Maar ach, ze was er niet vaak en mijn overige blunders heeft ze nooit geweten.

Zo kwam er een slungelige jongen (puisten) de winkel binnen. Hij liep wat rond en ik vroeg hem of ik kon helpen. Er kwam een wat ontwijkend gemurmel en met een rood hoofd liep de jongen nog maar eens door de zaak. Hij kon overduidelijk niet vinden, waarvoor hij was gekomen. Ik hing wat over de toonbank (Mevrouw was er immers niet) en wachtte af. Vroeg of laat zou hij wel naar me toe komen. En zo gebeurde het. Met een schichtige blik vroeg de jongen waar de Toks lagen. Toks. Natuurlijk. Toks. Geen flauw idee wat Toks waren. Uiterst charmant vroeg ik de jongen mij even uit te leggen wat een Tok was. Blozend wees hij ergens richting edele delen en mompelde dat het een soort scheenbeschermer was, maar dan anders.

Ah! Die wist ik te liggen, bijbehorende naam was me nu ook duidelijk. Met een grote grijns liep ik naar het schap en pakte het gevraagde. Uitdagend keek ik hem aan (dat hoorde immers op die leeftijd richting slungelige jongens) en vroeg of hij hem nog wou passen. En of het wel zijn maat was. Binnen enkele minuten was de Tok verkocht. De jongen wist niet hoe snel hij de zaak moest verlaten. En nee, (kreng dat ik was), het hoefde niet ingepakt te worden.

Ineens rook ik het vanmorgen. Ik heb nogal een neus voor luchtjes. Afgezien van een grote, ietwat scheefstaande neus, ruikt deze ook erg goed. Het gebeurt me vaak, dat ik al iets ruik, voordat anderen het waarnemen. Op zich best raar, omdat mijn linkerneusgat altijd dicht dreigt te zitten. Wanneer ik mijn rechterneusgat dichtdruk, lijkt het alsof ik langzaam ga stikken. Wellicht heeft het te maken met de scheefstand.

We zaten eens in de tuin en vluchtig kwam er een vlaag "tante" langs. Tante heeft al jaren hetzelfde luchtje. Het oudedamesluchtje Maja. Ik hoorde niets, geen auto, geen voetstappen, gewoon niets. Nu is dat op zich niet zo raar, want mijn oren doen het niet zo goed als mijn neus het doet. En toch, onmiskenbaar rook ik tante. Ik zat met mijn rug naar het tuinhek en riep:"Ik ruik Tante!". Ik hoorde een verbaasde uitroep achter mij, want daar stond zij. Tante.

Maar dan bouwvakkers! Bouwvakkers hebben een heel speciaal luchtje. Wist U dat? Het ruikt naar een mengeling van houtkrullen, cement en zweet. Het klinkt viezer dan het is. Want ik vind het een lekker luchtje, dat van de bouwvakker. Best een opwindend geurtje. Licht erotisch. Wel gek, want ik heb nog nooit iets met een bouwvakker gehad.

Ik rook het dus vanmorgen. Ik had mijn waxjas aan en besefte ineens: ik ruik naar paard. En voor diegene, die een waxjas kent; een waxjas heeft al een heel speciale geur. Ik wist al langer dat mijn jas de "look" van een paardejas had, altijd vies, hier en daar paardeharen, de jaszakken vol met handige prutjes. Maar nu ruikt de jas ook naar paard. Ik vind het wel lekker ruiken. Maar betwijfel of er ook maar iemand in mijn omgeving is, die het ook een aangename geur vindt. Laat staan licht erotisch.

"Daan, ik wil mijn verhaal kwijt. Maar niet op een log, zoals die van jou". Verzuchtte vriendin Anna. We zaten aan de keukentafel en bespraken haar leven. Een leven, waarvan zij zei dat het slechts lijden was. Sommige mensen hebben dat. Verkeerde beslissingen, verkeerde vrienden (waar ik dan weer niet onder val) en vooral foute relaties. Anna is niet dom. Sterker nog, Anna is slim. Al jaren bespreken we, analyseren, huilen en lachen we samen. Ze weet waar het fout zit. Maar toch. En telkens weer. En ik weet geen antwoorden. Ik kan slechts luisteren.

Geen idee wat er mis is met mijn log. Maar Anna wou geen aktie-reaktie. Dat bracht haar alleen nog maar meer van haar stuk. Geen opsmuk, niet het moeten, geen loglijsten, geen gezeur. Ze kende mijn soms wanhopige verhalen over lezers, die mij niet begrijpen, "foute" reakties, de druk van het moeten schrijven en vooral het moeten volgen van andere logs, om "in" te blijven.

Een dagboek had ze geprobeerd. Maar het werkte niet. Vond zij. Een dagboek was prive, waardoor ze lekker kon blijven hangen in haar verdriet, de weemoedige gedachten. Samen hadden we bedacht, dat het wellicht een kentering zou kunnen teweegbrengen, wanneer ze het gevoel had, dat anderen (vreemden) over haar schouder mee konden kijken (en haar voor gek zouden verklaren).

Omdat ik een geweldige non-internerd ben, mocht ik Anna helpen. Het resultaat is kaal, mager, maar volgens Anna precies goed. En stiekem heb ik er een tellertje ingebouwd, tot ongenoegen van mijn lieve vriendin.

Lieve Anna, ik ben benieuwd! En hoop dat lijden in liefde voor jou ooit leiden gaat worden! Succes!

Ook benieuwd? volg Anna op www.annalijdtliefde.blogspot.com

"Hee, Hallo! Alles Goed?"

"Ja, nul fout!"

Ik had hem al in de kantine zien zitten. Een wat oudere man, grijzend, vriendelijk gezicht. Volgde geïnteresseerd mijn verrichtingen te paard. Wat later kwam ik hem tegen in de stallen. Na wat over en weer gepraat over mijn en zijn paard, vertelde hij me dat hij op 18-jarige leeftijd al besloten had "later" te gaan paardrijden. Op dat moment was er geen geld om paard te rijden, laat staan een eigen paard te kopen en onderhouden. Hij werkte hard als jonge boer bij zijn vader op de boerderij. Paarden waren voor de rijke mensen. Of voor het werk op de boerderij. Maar voor het plezier rijden, dat was grote onzin en voor burgers. En toch, toen hij 18 was, had hij besloten ooit, ooit te gaan paardrijden. Ruim 40 jaar later ging hij met de VUT. Hij kon genieten en het wat kalmer aan gaan doen. En oude, maar ook nieuwe hobby's oppakken. En zo kwam het, dat deze wat oudere, grijzende man besloot te gaan paardrijden. En ik zag een 18 jarige boerenzoon, zielsgelukkig te paard.

Ben jij nog vrij?, vroeg hij. Eigenlijk zomaar uit het niets. We hadden slechts kort met elkaar gesproken. Het was een gesprek over niets. Niet eens over koetjes en kalfjes. Het was zo´n gesprek dat je je eigenlijk niet eens kunt herinneren, omdat er veel woorden vallen, maar weinig wordt gezegd. Onbekend maakt kennelijk bemind, bedacht ik me. Ik vertelde hem dat ik getrouwd was. En ook gelukkig. En gelukkig getrouwd. (En kijkend naar hem, dacht ik: gelukkig wel!, het was nogal een onappetijtelijk persoon, vond ik).

Hij vertelde me dat hij was gescheiden. Zijn vrouw had hem verlaten, nadat ze met een groep vrienden het spelletje sleutelruil (en daarmee partnerruil) hadden gespeeld. De sleutel van een andere voordeur bleek voor zijn vrouw aantrekkelijker.

Nu was hij dus alleen. En hij kon slecht tegen alleen. Open en eerlijk vertelde hij dat hij hevig op zoek was. En dat hij wel wat in mij zag. En dat hij geen zin had om een hele avond op jacht te zijn, om er aan het eind van de avond achter te komen, dat het wild niet geraakt was. Hij wilde buit. En wel direkt. Op ieder slot paste immers een sleutel.

Op zich waardeerde ik de direktheid waarmee hij sprak wel. Ik vroeg me af of het een daad van kwetsbaarheid was, of eerder een die getuigde van vreselijk botte egoisme. Mijn conclusie was dat laatste. Natuurlijk lijkt het kwetsbaar als je je hele rampzalige priveleven op straat gooit en laat zien hoe zielig je bent. Maar het is ook enorm egoistisch om een vrouw te versieren omdat je een vrouw wilt- nee beter, moet - hebben.

Hij gooide het over een andere boeg. Vroeg me of ik wellicht vreemd wou gaan. Probeerde te flirten, wat jammerlijk mislukte, temeer omdat hij zich als een persiflage van zichzelf gedroeg. En ik hou niet van kwijlende mannen. Het droop van zijn lelijke kop.

Hij leek me het type, dat een vrouw zocht, die om 5 uur het eten klaar had, de sloffen voorverwarmd aan zijn voeten schoof en een lekker koud pilsje had klaarstaan. Helaas (of nee, gelukkig), ik zal nooit in dat plaatje gaan passen. Verschrikt vroeg ik me toch even af, of ik er uitzag als het type, waarnaar deze jager op zoek was. Dat was dan weer mijn ijdelheid.

Terwijl ik naar hem keek, wist ik het ineens. Hij was niet kwetsbaar, verre van dat. Maar wel heel-erg-zielig.

Sssst! Ik heb even geen tijd. Lig met een leuk tijdschrift op de bank!

De trein ging hard. Veel te hard. En ik was de machinist. Maar ik kon de trein niet anders sturen dan over de vooraf aangelegde rails.

Maar het ging veel te hard. En als ik door het vuile raampje naar buiten keek, zag ik hoe de wereld in een sneltreinvaart aan mij voorbij schoot.

De eeuwigheid rent rond op de wijzerplaat

Het was tijdens een geweldig feest, dat ik jou zag staan. Temidden van een groep vrienden. Jij voerde het hoogste woord, was onbetwist natuurlijk leider. Je droeg een trendy shirt (van ongetwijfeld een exclusief merk, maar daarin was ik niet zo thuis), nonchalant gedragen. Sommige mensen kunnen dat. Kleding nonchalant dragen. Terwijl hetzelfde shirt bij anderen stijf toont, of dagelijks. Bij jou niet. Jij zag er tegelijkertijd stoer, uitdagend en cool uit. De haren in een model, waarmee jij duidelijk iets wou uitdragen. Je was een bal, een kakker en duidelijk van gegoede komaf.

De groep waarin jij je zo gemakkelijk bewoog, leek een schare fans en jij had het spel goed onder de knie. Dat viel me direkt op, terwijl ik van afstand observeerde. Je zei niet eens veel, maar wel op de juiste momenten. Je lach was als klaterend goud, waarin slechts weinigen de dwingende ondertoon hoorden. Subtiel wees je vrienden terecht en wist complimenten uit te delen aan degene, die het spel langzaam door leek te krijgen (en die gelukkig als een kind de vage onrust richting jou snel liet verdwijnen).

Je was gewend je zin te krijgen, dat zag je zo. Terwijl jij daar temidden van je groep vrienden net iets te bekakt stond te oreren, kreeg je mij in de gaten. Een hapering in je verhaal, een tel maar, een diepzinnige en vooral sexie blik en ook ik leek betoverd. Voor jou voelde het als alweer een verovering op je rijk geplaveide pad der overwinning. En voldaan lachte je nog eens naar je vrienden.

Met dezelfde voldane blik stapte je later op me af. "Kat in het bakje", moet je gedacht hebben. Afwijzing was jou niet bekend. De overwinning werd reeds beklonken en bijbehorende roes kon ik al ruiken.

Je kreeg niet de standaard antwoorden op je mooie, grote verhalen, waarin je vertelde van je carriere, het binnenstromende geld en je snelle auto. Ik stelde ook niet de standaard vragen. Je was niet gewend dat mensen naar je innerlijke beweegreden vroegen. Je was gewend dat meisjes als een blok voor je vielen en werd licht geirriteerd door het feit dat ik niet zomaar te nemen was. Voor jou was het immers een kwestie van nemen.

Met veel bravoure verdrong jij je verwarring. Terug in de groep bralde je nog iets harder, net iets te geaffecteerd. Je merkshirt nog steeds nonchalant gedragen, de afhangende schouders verbergend. Ik werd (natuurlijk) beschimpt en afgedaan als dom blondje. Toch hoorde ik een hapering in je stem, een tel maar, toen je nog even omkeek en me een korte blik toewierp. Ik las verontschuldiging in je ogen.

Het is hard werken, als logger. Niet zozeer de stukjes, als wel het rondsurfen bij andere loggers. Door omstandigheden even weinig tijd om rond te lezen bij collegaloggers en wat zie ik? Direkt gaan de bezoekersaantallen drastisch omlaag.....

Rare wereld, die logwereld. Ik weet niet of ik daar wel in pas.

Cursus Lijfloggen

Ton geeft een cursus Lijfloggen in het maandelijks ezine about:blank, voor en door bloggers. De opdracht in deel 4 luidt: "aanschouw de onderkant van één van je twee benen en beschrijf alles dat je te binnen schiet bij het al of niet ontbreken van een blauwe plek aldaar."

Natuurlijk is het een peuleschil om een van de onderdanen te beschrijven, maar om het in een leesbaar logje te gieten, is voorwaar geen eenvoudige opdracht!

Nu loop ik al enkele weken mijn benen te bestuderen. Het brein op volle toeren. Wat kan er geschreven worden over een toch wat minder aantrekkelijk deel van het menselijk lichaam. Minder zichtbaar ook. Ik ga een innerlijk gevecht aan over wat ik wel en vooral niet over mijn benen kwijt zou willen. Opvallend zijn eerder de ogen, het haar of wellicht de uitdijende vormen.

Gisteren had ik het me voorgenomen, vandaag moest het gebeuren. Er was genoeg bestudeerd, be- en overdacht voor een acceptabel stukje. Ik zou met de benen bloot.

Maar laat ik nou vanmorgen met het verkeerde been uit bed gestapt zijn...