SwammieDaan Stoft tot nadenken

Zoals mijn zoon van 6 al zei:

"Sorry hoor, dat ik me verontschuldig!"

opdaat: Nee, het was anders, volgens getuigenverklaringen zei hij:

"Sorry hoor, dat ik me excuseer!"

Nah, en die ga ik er inhouden, das een geweldige opmerking!

Ik heb uitslag!

Maar het jeukt zo...........

Het raam
Condens
Straatlicht
Buiten
Dikke druppels
Diamanten
Schitterend

Soms zit het niet zo mee. Ik zit er even helemaal doorheen. Dan zit het dus tegen. En dan zitten lange logstukken er even niet in. En daar moet ik niet mee zitten.

Toch?

Ach, barst!

Goh

Vrouwen kunnen ook een gootsteen repareren.

Waarom kom je er pas tijdens het verven van je haar achter, dat het zo hard gegroeid is, dat één potje verf niet meer voldoende is? En dat dat natuurlijk gebeurt, als alle winkels gesloten zijn?

Zondag, 17.25 uur.

Heeft het nog zin om me aan te kleden?

Als je snel nog even wat moet regelen, in de auto springt, en er dan achter komt dat je achterin bent gaan zitten. Ben je dan te druk?

We liepen in de stad. Het gebruikelijke woensdagmiddag concept. Moeders. Kinderen. Veel kinderen. Gehuil, gejengel, ge-ren. Er moest een baby-kadootje gekocht worden. Er zijn namelijk nog steeds mensen die aan kinderen beginnen.

En juist op de babyafdeling van het warenhuis was een buggyfeestje gaande. We baanden ons een weg tussen kinderwagens en weglopende dreumessen. Meermaals zo´n karretje tegen de enkels gedrukt. Ik vroeg me af of -in navolging van het rollatordiploma- jonge moeders niet ook een cursus buggyduwen zouden moeten volgen.

We liepen dus op de babyafdeling. Zonder vooraankondiging kreeg ik ruw een duw van een wagen tegen mijn achterste. Ik keerde me verbaasd om en keek in het gezicht van een uiterst verhitte moeder in het bezit van een tweelingwagen. En zoals U wellicht weet, zijn tweelingwagens vooral erg breed. Het linkerkind - laten we hem voor het gemak Lars noemen - schopte het rechterkind (Pim), waarop deze het op een brullen zette.

Mama had het zwaar. Er moest -net als vroeger- geshopd worden. En wie had kunnen bedenken dat ze niet één, maar twee van die vervelende rotjongens zou krijgen. Haar gebeden om een jongetje waren ruimschoots verhoord. Het was wel wat veel van het goede.

Tot mijn grote verbazing liep moeder naar de brede kinderwagen (ze moest zelfs om een kledingrek heen om aan de voorkant te komen) en gaf beide kinderen een ferme tik. Pim begon nog een paar decibels harder te krijsen en Lars zei slechts: "Pim stout!" De moeder beaamde dat. Ja, Pim was stout.

Ik bleef vanaf een afstandje staan, om dit tafereeltje eens goed te kunnen volgen. Lars was blijkbaar de slimste van het duo. Toen mams haar hielen wederom had gelicht om een volgende stelling op koopjes te inspecteren, kneep hij zijn broertje nog eens lekker in de wang. Pim kon veel geluid produceren.

Schreeuwend kwam moeder nogmaals naar de wagen en schudde Pim nog eens goed door elkaar. Lars viel zijn moeder bij, door nogmaals te verkondigen dat Pim stout was. Moeder was inmiddels de wanhoop nabij.

Ik was ontdaan door zoveel onrecht. Arme Pim. Rot Lars. En vreselijke moeder. Wie doet nou zoiets. De aanleiding van dit drama was immers niets bijzonders.

Hoewel ik hevig ontdaan was, probeerde ik niet te veroordelen. Want aanleiding van een drama ligt vaak niet in deze momentopname. Had ikzelf al niet eens ooit in een 3 jaar durende vlaag van slapeloosheid bijna een peuter van de trap geduwd?

Waar was ik in al mijn doorzichtigheid. Zwevend op wolken van ijlheid ben ik weggedreven uit de zorgvuldig gekoesterde en gedeelde beleving van het denken. Onzichtbare teleurstelling, voor enkelen echter goed te doorzien. Hoe dun is het schutblad van mijn ziel, hoe doorschijnend maar toch beschermend. Niet duidelijk waarneembaar, maar toch een stille roep. Waar was ik in al mijn doorzichtigheid. En waar was jij.

Gewoon gelukkig zijn, omdat de tuindeur de hele middag open staat. Omdat het in de lucht zit.

Ik was de keuken aan het schoonmaken. Manlief komt de keuken binnen met de vraag of ik de "goed wies" een beetje kapot had.

Bleek dat ik al ruim 10 minuten, zeer monotoon en erg vernederlandst stond te zingen:

"en a one, en a two en a trieeee,
japper-de-poe, japper-de-pa, japper-de-pieeeeee"

Tsja, schoonmaken is geestdodend.

Joep is de kleinste van het stel. Maar heer en meester in de roedel. Hij voelt zich dan ook erg groot. als er sneeuw ligt, schuift hij met zijn buikje door het witte poeder, maar hij blijft groot. En blaft groot. En is van gegoede komaf.

Joep's moeder is een Zweedse koningin en zijn vader opperstalmeester bij een internationale paardenspringstal. Reden genoeg dus, om je boven het gewone "volk" te verheffen. Binnen de familie wordt angstvallig gezwegen over het feit, dat Joep's vader inmiddels een "hethond"is. Maar in dit soort kringen wordt daar ook niet over gesproken

Joep is slim. Joep begrijpt wat wij zeggen, voelt stemmingen aan en gedraagt zich als mens onder de mensen. Joep mag in de poppenwagen, wil in het poppenschommeltje, in het mandje aan de kinderfiets. Met engelengeduld. De grote pitbull verandert in een schoothondje bij de kinderen.

Joep is de enige die naar boven durft. En mag. Dat is fijn, want je kunt van bovenaf zo lekker op de rest van de honden neerkijken. Joep moet gedragen worden als hij beslist dat hij weer naar beneden wil. En natuurlijk doen wij dat voor koning Joep.

Joep verandert in een tijger als ongewenst bezoek komt. Enkele weken geleden verjoeg hij met zijn grote geblaf om vier uur 's nachts nog iemand, die hier niets te zoeken had op dat onchristelijke uur. Pas maar op voor Joep!

Joep corrigeert de andere honden. Hij vraagt beleefd aan ons grote monster Bram (45 kilo zwaar en met poten als die van een leeuw) of hij in de stoel mag liggen. Natuurlijk maakt hij plaats voor Joep. Hij bijt Wim in zijn poten of hangt onderaan zijn buik, omdat Wim wel moet weten, dat Joep eerst naar buiten mag.

En Mazzel? Mazzel mag zijn gang gaan, want Joep vindt hem maar een erg klein hondje. En kleine hondjes zijn de moeite niet waard.

"Goedemiddag, kan ik U ergens mee helpen?"

"Ja hoor, U mag mijn auto wel wassen....."

Tussen de stukken kaas op de versafdeling van de supermarkt staat een kaartje:

"Wilt U een ander gewicht? Wij helpen U graag."

Ze letten blijkbaar niet alleen op de kleintjes, maar ook op de dikkertjes.